انجمن مجازی

شعر اول . به دلیل نامتعارف بودن زبان بیشتر با پسند من مطابقت داشت. . و اما در جمله ی اول هنوز از این اتفاق زبانی خبری نیست .....و بیشتر به وصف می پردازد و مقدمه چینی می کند.یعنی مردی با این ویژگی که توصیفش . جملات دوم وسوم وچهارم رادر بر می گیرد یعنی از ..باپیراهن.... تا اخم می کند...وصف ادامه دارد که شاعر می توانست آن را موجز تر بیان نماید ....این شعر در کل به بیان دغدغه ی روزمرگی انسان امروز می پردازد. انسانی که از بس به فکر تهیه ی ضروریات اولیه اش است . رسالت اصلی اش را . دوست داشتنش را و....از یاد برده است .....و به قول فارابی وصف انسانی است که هنوز در مدینه ی ضروریه دست و پا می زند و راه زیاد تا مدینه ی فاضله در پیش دارد.

کیمیا تاج نیا             سه شنبه 13 آذر1386 ساعت: 0:50

نقد شعر اول انگار در خود شعر هست:"این تصویر ها مرا به یاد فیلم های کوتاه می اندازد".شعر روایت می شود.با یک گسست معنایی.البته که کلیت شعر ذهن مخاطب را در گیر می گذارد.یکنواختی لحن پاشنه ی آشیل هر دو تاست.زبان با این تصاویر از دل هم در آمده همخوان نیست.برای همین شعربه یک سکانس نا منقطع نفس بر شبیه است.

ابوالفضل حسيني     سه شنبه 13 آذر 1386 ساعت: 3:15

هر دو شعر های خوب و برآورنده ای است.منتها نمی دانم چرا گاهی آن تلقی که من از سکوت در فرم و محتوا ی شعر دارم و در پی آن ام بر آورده نمی شود. شاید نوعی الزام فرمی برای غیر متعارف بودن و هیجان انگیز بودن شعر است ، همان الزامی که گویا معتقد است شعر باید متراکم از تک مضراب ها و سطر های به یاد ماندنی باشد. پس لابد در این میان سطر های نجیب و کم تحرک تر یا از ارزش شعری پایین تری برخوردارند و یا کاملن در خدمت سایر اجزای فرمی و محتوایی اند .

فريدون ضرغامي       سه شنبه 13 آذر 1386 ساعت:17:3

من از این همه قلم فرسایی چیزی که دردی از اجتماع را به زبان مردم بیان بکند دست گیرم نشد.لطفاَ اگر امکان دارد فرم شعر را بیان بفرمایید نه رنگ آن را .

امين شفيعي         سه شنبه 13 آذر 1386 ساعت:17:32

خوب کار هرچه کوتاه تر می شود به ضربه ی محکم تر و انی تر احتیاج دارد به نظرم نویسنده به اندازه ی لازم از قدرت فکر برخوردار بود اما فول نویسنده در پایان بندی کار بود که به نظرم آن جوری که شایسته ی کار بود جمع نکرده کار را.

محمد حسین نعمتی  چهارشنبه 14 آذر1386 ساعت: 0:45

به نظر من ساختار یک دست و بسیار محکم و زیبایی داشت و به نظر من به این بر م یگردد که دوستمان ترجیح داده اند که یک فیلم سینمایی زیبا و محکم بسازند تا یک سریال 40 قسمتی ...
هر کدام از این کشفها و بازی های زیبانی می توانست اسکلت یک کار را تشکیل بدهد و من بسیار خوشحالم که دوستمان سنگ تمام گذاشته اند و به مخاطب کم فروشی نکرده اند ...
نکته دوم این است که سطهای طلایی را کم و بیش در کارهای خوب می بینیم ولی اکثرا رها می شوند و از جانب سطهای دیگر به خوبی حمایت نمی شوند در صورتی که در این کارها این امر به خوبی رعایت شده اند و اینکه شاعر از یافته خود در خدمت کلیت اثر استفاده نموده است و با وجود اینکه مخاطب حرفه ای شعر در می یابد که به احتمال زیاد اثر در یک حال و هوا سروده نشده است و کشفهای مختلف از زمانهای مختلف کنار هم جمع شده اند تا اثری موفق بسازند ولی رهبری بسیار خوب این رهبر گروه باعث شده است که نوازنده هایی که هر کدام به راحتی می توانند برای دقایقی مخاطب را درگیر جذبه خود نمایند هیچ وقت ساز مخالف نزنند
البته می توان انتفادهایی هم وارد کرد ولی چیزی از زیبایی اثر نمی کاهد و این اختیار باید به شاعر داده شود تا انچه را می خواهد بگوید
ما تنها در مورد چگونه گفتن بحث خواهیم کرد ..
ماندگاری در ذهن مخاطب همواره برای من یک فاکتور مثبت بوده است
این شعر بخوبی در خاطرم باقی می ماند.

سیروس عبدی            جمعه 16 آذر1386 ساعت: 16:38

همه ما میدونیم که طرح ,تصویر, روایت, آشناییزدایی و همذاتپنداری از ابزارهای خوب زیبایی آفرینی و زیبایی شناسی در شعر, مخصوصن شعر امروزند (کاری به فرم و قالب نداریم) اما همه این تلاشها و عرقریزیها زمانی قابل تحسین و مدنظرست که منجر به پرداختی شوند که ما را به قله شعریت راهنما شوند (نه برسانند) یعنی هدف پرداختیست که منجر به اصل هنر (شعر ) شود . شاعر در هر دو کار زبان خود را میشناسد و با طرحی آغشته به اندیشه پیش میرود اما مخاطب ما حق دارد جذابیتها و شیرینیها یا تلخیهایی که همذاتپنداریهای شیرین و هنرمندانه در پی دارد را از شعر انتظار داشته و بخواهد . در هر دو اثر ما تاثیرپذیری شاعر از جریانهای داستاننویسی را میبینیم غافل ازینکه روایت در شعر باید به حداقلی با بیشترین بهره برسد یعنی اصل زیبای ایجاز که این دو اثر از فقر آن رنج میبرند . ایکاش شاعر سطور این دو اثر را اینگونه میسرود : "وقتی که عجله دارم
شیب پله ها تند میشود