انجمن مجازی

بهرام کمالی              سه شنبه 4 تیر1387 ساعت: 10:14

با نگاهی به شعر امروز تغییرات عمده ای در قالب و فرم شعرها مشاهده می کنیم ، ساختار شکنی ، ایجاز و مولفه های بسیاری که توسط شاعران دچار تغییرات فیزیکی و شیمیایی می شوند تا شعری با قالبی تازه سروده شود. شاعران جوان و معاصر ما با بکار بردن فکر و اندیشه اشان سعی در تغییرات عمده و بنیادی هستد یکیشان همین آقای محسن رضوی خودمان ، هر دو شعرشان را دوباره بخوانید کسی که برای کودکان شعر می نویسد و کتاب چاپ می کند و کسی که با گویش محلی شعر می نویسد چطور غزل و درونمایه آن را دستخوش تغییرات کرده... حالا این سوال پیش می آید که شاعران معاصر چقدر در شعر امروز موفق بوده اند و ردپای کدامشان در شعر فردا باقی خواهد ماند ؟ آیا ابداع قالبهای شعری تا کجا ادامه خواهد داد و آیا جایگاه خود را پیدا خواهد کرد؟ مسلماَ آقای رضوی از آن دسته شاعران توانایی ست که جایگاه خود را دارد و در پیشبرد شعر کمک شایانی به دیگر شاعران جوان خواهد برد... این دو شعر حاکی از نبوغ شاعری ست که خودش شعر می نویسد و تقلید جایی در کارهای ایشان ندارد... به امید اینکه شعر در تمام قالب ها زندگی کند.

حمید رضا اکبری شروه    سه شنبه 4 تیر1387 ساعت: 11:26

باید در شعر چندان پیچیده سخن نگفت .وخواننده را نیز دست کم نگرفت .شعر باید شعور باشد .فرم شعر نیز در قابلیت های یک شعر بایستی لحاظ گردد .

گاهی زبان اگر خوب با کار کردهای آن آشنا نباشید دچار طغیان می شود منظور آن است که از جان دهی به یک اثر بدور میشود .بازی با زبان وواژگان در محل خود محلی از اعراب دارد والا شعر را دچار بحران ساختاری می کند .

قاسم صرافان                 سه شنبه 4 تیر1387 ساعت: 12:49

پيشنهاد من براي آقاي رضوي و شعرايي در سطح ايشان اينست که از نظر انتخاب موضوع و زبان بيش از اينها از شاعران جوانتر فاصله گرفته و براي آفرينش کارهايي ماندگار تر در چهارچوب مدهاي ادبي - که اکثرا با سبکهاي ادبي اشتباه مي‌شوند- محدود نشوند و در کنار توجه به رضايت منتقدين و انجمن پسند بودن آثار، در افقي بالاتر، به زباني فراگيرتر که سالها در گوش مردم طنين انداز باشد، دست يابند. البته جمع اين دو مقوله ساده نيست و به همين دليل تنها شاعراني در سطح ايشان مي توان چنين انتظاري را برآورده سازند.

زهرا اسمعیل زاده                  جمعه 7 تیر1387 ساعت: 1:12

با نظر جناب رحیمی فرد موافق نیستم صحبت ایشان درباره ی ساده بودن شعر درست است اما در مورد این شعر مخاطب چندان مشکل عمیقی در دستیابی به مفهوم شعر ندارد مثل برخی اشعار به اصطلاح پست مدرن نیست که مخاطب باید به دنبال فلسفه و حل مسائل دشوار ریاضی باشد تا مفهومی از شعر دریافت کند که بعد شاعرش هم این امر را تکنیک بداند !

جناب رضوی استاد بزرگوار من هستند و من همیشه به این که از کوچک ترین شاگردان ایشانم افتخار میکنم اما این نوشته ها تنها حس و درک شخصی من از شعر ایشان بود و سعی کردم در تمام طول شعر تصور کنم به هیچ وجه شاعر توانای آن را نمیشناسم!

و در دید کلی شعر امروز را که می بینم و این اشعار را از جناب رضوی می خوانم این نکته به خاطرم میرسد که امروز کسانی با شعار سعی دارند جایگاهی برای خود بسازند...اما شعر گفتن و در عمل اثبات نوگرایی کردن شرط است نه تنها تز دادن و جریان سازی سطحی. جریان نو در ابتدا با نو سرودن ایجاد میشود نه با سخنرانی و مقاله .

عبد الحمید رحمانیان            جمعه 7 تیر1387 ساعت: 11:26

شاعر این آوازها در تکاپوی آشتی دادن سنت و مدرنیسم است .نه دل از اشراق های بیدلانه می کند و نه حاضر است از مدنیت کلمه دست بکشد . آدم را معلق نگه می دارد میان حیرانی کلمه .تلاش و تجربه است و رهایی از روزمرگی .هر چند من شخصا از آواز دومین شاعر این پست بیشتر بهره گرفتم اما همیشه برای شاعر این بیم داشته ام که صحنه سازیهای مدرنیته او را از شیوه شعر فخیم دور کند .تا اینجایش مطلوب و بلکه لازم است .رضوی آدم با هوشی ست در آفرینش و آرایش کلام.آسیب شناسی معاصر را می داند و ضرورت های مدرن را می شناسد .از این روست که موفق بوده و هست .

علیرضاعاشوری رودپشتی     جمعه 7 تیر1387 ساعت: 23:23

غزل را خواندم.اما اینکه بخواهیم اینگونه نویسی اش را بر پا داریم قطعن داریم گرته برداری می کنیم نه بهتر است بگویم داریم وام می گیریم از قالب نیمایی یا سپید که بلندی و کوتاهی مصاریع و بندها شعر را در وضعیت خاصی قرار می دهند.اما چرا محسن دست به این کار زده را نمی دانم.به نظر من این کار یک شاعر تازه کار است نه یک شاعر پخته و دوره دیده که می داند از شعر چه می خواهد.در متن که غور میشوید متوجه حضورشاعری میشوید که بسیار نوشته و پرداخته .از آنجایی که محسن را کاملن می شناسم و می دانم که کارهایش را بارها اتو می کشد و تحویل مخاطبش می دهد براین باورم که دارد قدری جوگیر میشود مثلن در شعر دومش نگاه کنید به کلماتی که استفاده ی ابزاری آن به بیت آسیب جدی وارد کرده مثلن همین دپرس .مگر ما کلمه ی زیبای غمگین را گم کرده ایم که واژه ی لاتینش را بکار می بریم.یا اینکه عمودی نیمایی نویسی اش دلیلی بر چه موضوعی دارد.درحالی که ما با یک غزل مستقل روبروییم که مخاطب در برخورد تصویری با کلمات ناخودی به رنج می آید من یک مخاطبم وقتی در بار نخست شعر را می خوانم زمانی منتقدم که بخواهم شعر را کالبدشکافی کنم بنابراین تومورهای شعری را پیدا می کنیم جایی که حضور زیباو قاطعانه ی کلمه ی اصلی زبان شعری تاثیرش پرمایه تر از واژه ی خارجیست دلیلی بر حضور این بازیها نمی بینم.
حضور متعدد نوستالژی در این شعرها قدری مخاطب را براین باور مستقر می سازد که گویی شاعر آلبوم شخصی اش را ورق می زند و به نوعی پرده ی درونیش را برای همگانی شدنش آماده می سازد.که عقیده دارم که شعر در هنگامی سروده شده که شاعر بیتی به ذهنش رسیده و برای اینکه بیت زیبایش را ازدست ندهد دست به ساختن غزلی نو می زند .
با این حال ایشان را از غزلسرایان برتر ایران می شناسم که به زغم عشقی که به ادبیات می ورزد همواره در خدمت ادبیات بوده و امیدوارم که شعرش همواره در همین راستا قرار گیرد.

نادر نظامی                          شنبه 8 تیر1387 ساعت: 10:1

 البته باید در ارائه شعر سلایق افراد مخاطب حتمن مد نظر قرار گیرد . من در نقدها متوجه شدم گروهی از آشنایی با آقای رضوی صحبت کرده اند و گروهی با فهمیدن مفهوم مریضی شیزوفرنی شعر دوم ایشان را شعری عالی معرفی نموده اند ولی تصور این است که فرضن اگر این اشعار در روزنامه یا کتابی چاپ شود که مخاطبش افرادی باشند که آقای رضوی را نمی شناسند واکنششان چگونه خواهد بود . شما در دیوان اشعار بزرگان شعر نو مانند اخوان ، سهراب ، فروغ و حتی شاملو که به سرسختی سخن معروف است مراجعه می کنید اولین چیزی که برایم جالب است روانی سخن در شعرشان در حین بلند بودن معنی است ، به کار بردن کلمات کاملن مردمی و ساده و خلق اضافات بسیار دلنشین ، من شاعر نخبه ای نیستم که بخواهم سفارش کنم ولی با توجه به خواندن شعرهای سپید که بدانها علاقه زیادی دارم حضور روانی کلام در موفقیت شاعران در مردم بسیار مهم است و بعضی از ان ها دارای معنی بلند هستند ، شما حتی در مراجعه به اشعار شعرای بیگانه هم مراجعه کنید از ساده ترین لغات برای بیان معانی بلند استفاده می کنند که مثالهای زیادی از آن ها را خوانده ام ، به نظر من هر خلاقیت واژه ای که شاعر خلق می کند باید در مسیر باشد که از اندیشه مخاطب مردمش زیاد دور نیافتد و نیاز زیادی به تفسیر واژگانی به جای تفسیر معنایی نداشته باشد ، واژه باید اگر هم جدید باشد از اندیشه مخاطب شعر دوست دور نیافتد و البته این دیدگاه باید آماری بر اساس سواد و فرهنگ جامعه مخاطب صورت پذیرد .حتمن دلیل و برهانهای خوبی برای تک تک جملات شعر آقای رضوی وجود دارد ولی امیدوارم که ایشان در تفسیر جملات زیبای خود این نکته را مد نظر قرار دهند و ما را از شیوایی سخن خویش در باره کلامشان به هیجان آورند .شاید با آشنایی با زبان واژگانی ایشان تحولی در خود ایجاد نماییم .

ضمنن دوست عزیز عقل ما به چشممان نیست عقلمان به چیزی است که سالیان سال در مدراس و دانشگاهها به اسم غزل به ما یاد داده اند ، خوب اگر شما بیان جدیدی از غزل را بیان کردید می توانستید بدان اشاره داشته باشید تا مخاطبتان را مثل منی که اولین بار اشعار شما و دل شما را می خوانم ،گمراه نکنید! در جاهایی در انقطاع آخرشعر اول شما پایه غزل سنتی را شکسته اید ! اینجا که محل هوش آزمایی اعضای انجمن نیست ! اگرچه تشبیه کارتان با نیما فکر نکنم اشکالی باشد چون فضای کارتان با فضای کار نیما به علت علاقه و تسلط زیادتان به وزن قدیم شباهت دارد - در مورد شعر دوم شما تا حدودی حق دارید ولی فکر نمی کنید همین احتیاج به قافیه سرایی کمی شعرتان را واژه گرا کرده است!تا مخاطب بعضی جاها اسیر درک واژه شود تا درک معنی !

بهرام کمالی                       شنبه 8 تیر1387 ساعت: 11:11

آقای رضوی عزیز با بیشتر حرفهایت موافقم اما ذکر چند موضوع را لازم می دانم: نوشته ای که از شکستن بیت ها قصد داری تا انتقال مفهوم بهتری به مخاطب بدهی یا برای القای مکث ها , بریدگی ها و موارد دیگری که در شیوه ی سنتی نوشتن غزل یا جواب نمی دهد یا به سختی کار می کند ، حالا این موضوع را از چند زاویه بررسی می کنیم اول اینکه در مقایسه غزل با غزل تکلیف غزلهای پیش از این چه می شود؟ یعنی تمام غزلهای سروده شده پیش از این یا مفهومشان مشخص نبوده یا اگر بوده خیلی سخت بوده؟ دوم اینکه مخاطب شعر ( اینگونه شعرها نه فولکلور و دو بیتی و ...) قطعاَ مخاطب خاص است یعنی شاید خیلی بامعلومات نباشد یا منتقد و شاعر هم نباشد اما چند تا شعر که خوانده ، پس مخاطب خاص احتیاجی به القای مکث و بریدگی و کاما ندارد ( شاید الان در جواب من بنویسی این مخاطب خاصی را که می گوئی حتی فرق غزل و نیمایی را نفهمیده است) باز هم می گویم در ابداعات جا برای تجربه مخاطب دارد حالا چه غلط چه درست... مخاطب موظف است یک شعر خوب را انقدر بخواند که حفظ شود آنوقت با کنکاش به مفهوم برسد نه اینکه مثلاَ چون کلمه شاتل در شعر شما وجود دارد حتماً دنبال فضا پیمایی ، موشکی یا چیز دیگری باشد، فکر می کنم شاعر با نیت و دلخواه خود باید به فکر سرودن شعر باشد که صد البته مولفه خواننده شعر را نباید فراموش کند.

موضوع بعد استفاده از کلمات خارجی ست که من در نظر قبلی ام نوشتم که واقعاَ لذت بردم و استفاده از این کلمات نه اینکه شعر را ضعیف نکرده بلکی با قوت خاصی شعر را به مخاطب القا می کند... خدا بگویم چه کار کند عبدالرضایی ، فلاح ، خواجوات و علی پور و حتی هادی محیط را که باب کلمات اجنبی را گذاشتند و حالا دیگر دستمان موقع استفاده از کلمات اجنبی می لرزد اما شعر با آمدن این کلمات وجهه بین المللی می گیرد شاید فردا شعرهای محسن رضوی بخواهد به زبان دیگری ترجمه شود، چه عیبی دارد این کلمات آنهم در غزل اینگونه بکار روند ... کلمه کلمه هست و شعر هم با کلمه سروده می شود.

سیدمحمدآتشی                   شنبه 8 تیر1387 ساعت: 12:48

چه شاعر،چه غیرشاعر،تمام کسانی که سعی می کنند سابقه ی ذهنی مارابه نحومثبت عوض کنند،قابل احترام هستند.گرچه نمونه ی این نوع غزل هارا من درکارهای شاعران مطرح وشاعران جوان خوانده ام،اما بدیهی است که رضوی تلاش جالبی داشته ومعلوم است آگاهانه دست به این کارزده است.سکته وزنی ،دووزنی،بی وزنی وموارددیگردرمورد وزن، درکارشاعران مطرحی چون فروغ موجوداست.درشعررضوی هم برخوردباموضوع وزن هوشیارانه بوده است.اما درمورد مخاطب نظرشخصی من این است که هیچ شاعری ملزم نیست برای مخاطب بسراید!مخاطب خودش برداشت شخصی اش راخواهدکرد.بیشترتوجه من به شاعران حرفه ای ،شاعران تازه کارومخاطب اهل مطالعه است.همانطور که درپست قبلی انجمن مجازی گفتم ؛مخاطب باید باشاعرهمراهی کند،چراکه شاعردست مخاطب رابرای ارتقا ی فکری گرفته است.درمورد استفاده ازکلمات بیگانه هم ما نبایدحساسیت نشان دهیم.زبان زنده است و خودش رابه مرورپیرایش می کند.شعرشاعربازتاب اتفاقات همه جانبه ی اجتماع است،توقع نداشته باشید شاعرمصنوعی بسراید.اما درمورد قافیه ها وسطربندی این دواثرمن معتقدم که رضوی می توانست روی قافیه هایش بیشترکارکند چراکه بعضی جاها خوب جای خودش راپیدا نکرده وانگارمصنوعی می شود.سطربندی هم باید طوری باشدکه اگرما شکل نوشتاری شعری راندیدیم وفقط شکل شنیداری آن رادرک کردیم ،همان برداشت شکل نوشتاری رااز آن شعرداشته باشیم.به نظرمن دراین موردهم آقای رضوی هنوز می تواند روی شعرهایش کارکند.

صدیقه زارع                   دوشنبه 10 تیر1387 ساعت: 8:56

غزل راه خودش را ادامه می دهد حالا چه با تغییر فرم و چه با هجوم کلمات خارجی ، مهم حضور غزل و غزل سرا در شعر امروز است... این غزل ها ظرفیت و لذت خواندن را دارد هر کدامشان حرف تازه ای دارند و ابتکار عملشان را به شاعر داده اند و خواننده با خواندن این غزل ذهنش را بیشتر درگیر شعر و سیقل خورده می کند بلکه چیز تازه ای یاد بگیرد و حرفی عایدش بشود، قافیه ها به خوبی جای افتاده اند و بیشتر قافیه ها بکر هستند یعنی کلماتی مثل انجل و شاتل و بسمل در کمتر شعری پیدا می شوند که قافیه باشند و فکر می کنم با جزئی نگری به این تنیجه می رسیم که شاعر قطعاَ برای این شعرها وقت گذاشته است و زحمت کشیده... با این همه فکر می کنم این غزلها با وجود کلمات زمخت شعری لطیف و ستودنی ست ، من به شدت از این شعرها لذت بردم.

داوود بیات                     سه شنبه 11 تیر1387 ساعت: 2:18

جناب رضوی عزیز رو از نقد هایی که بر روی آثار سایر دوستان می نوشتند شناختم که با متانت تمام و با دقت بیش از اندازه به زیبا ترین شکل نکات ارزشمندی رو مطرح می کردند سواد ادبی و تجربیات ارزشمندشون از لابلای سطوری که مرقوم فرمودن کاملا مشخصه و نوشتن نقد اونم توسط این حقیر در حقیقت زیره به کرمان بردنه اما برای اینکه درس شاگردی رو پس داده باشم میخوام از زوایه ی دیگه ای به شعر این عزیز نگاه کنم خیلی از مطالب زیبا و ارزشمند در نگاه دوستان و عزیزان منعکس شده و برای پرهیز از مکررشدن به ساختار تشکیل دهنده ی این دو شعر می خوام نگاه کنم.

در شعر اول :
غزلی که نمی خواد غزل متعارف باشه و با گریز به سپید و برگشت به غزل در صدد ایجاد شکل و فرم تازه است ابیات ابتدایی با جملات اخباری شروع شده تا انتهای بیت سوم بطور یکنواخت به جلو میایند(تا گاه شام )
و این ابیات که جملات اخباری هستند که در صدد توصیف واقعه ای هستند که شخص اول داستان در صدد انجام اونه زیر پا گذاشتن عینک و آمدن به طرف باتلاق و ...که با چند استثنا تقریبا تا به انتهای شعر این روند ادامه پیدا می کند در شروع مصرع اول بیت چهارم (روی تاریک ریشه ها عق زد ) با کمی حذف و جابجایی جمله اخباری بارتخیلی تر گرفته اما همچنان در مسیر خود پابر جاست اتفاق بعدی گریز از وزن به سپید و برگشت به وزن با تغییر مخاطب است که روال همچنان روال روایتی و داستانی با پایه و اساس جملات اخباری است تا پایان بندی روایت که به شیوه ی دوستان پست مدرن تغییر در بکار گیری افعال (رقصیده می شود ) ، بار/ی و پایان بدون نون تنوعی است که ایجاد شده و فقط فلاش بکی که با شنیدن موسیقی برای شکارچی بوجود آمده و گرایش به جراحی کلمات مثل جنگ /انگل از این مقدمه جا افتاد.

در مجموع روال کل شعر با گرایش روایتی بیان طرحی است که با گریز از توصیف به تغیر مخاطب قصد بیانی اجتماعی دارد تا از توصیف محض هم خارج شده و با توصیف رقصیده شدن پیرزن به نوعی با مسائل رسانه ای و اجتماعی اخیر گره می خورد
گرایش برای شیوه های پست مدرنی در این شعر بسامد بالایی رو نه تنها به خود اختصاص نداده بلکه بیشتر به نظر می رسه تظاهر به این امر شده چرا که با تغییر مخاطب و بیان خون آشامی و ...دقیقا به فراروایتی می رسیم که پست مدرن قصد شکستنش و گریز از اونوو داره نه پرداختن به اون. شیوه ی طرح این روایت با تغییر مخاطب از منولوگی خارج نشده و به چند صدایی نمی رسه و تنها روایتی که تمام روایت رو تشکیل داده شنیده میشه روایتی که شالوده و اساس این شعره و سایر حرکت ها در فرع این روایت عرض اندام می کنن چه فلاش بک و چه تغییر مخاطب و ... بکار گرفتن قواعد زبانی سیطره ی کاملش رو در این شعر به نمایش گذاشته بطوریکه حرکت هایی مثل روی تاریک ریشه ها عق زد و جنگ /انگل و ...با حضور کم رنگ و کم بسامدشون حاشیه و زیور این شعرند نه اصلی که پست مدرن فرارفتن و شکستن اونا رو می خواد و رسیدن به نقطه صفر نوشتار.

اما در شعر دوم :
شعر روایت دیالوگی دونفره است ( روانشناس و راوی ) که با گذاشتن خط تیره در ابتدای دیالوگ راوی ، کاملا از هم متمایز میشن. طرح روایت با غافلگیری در بیان اینکه بیمار کیست و روانشناس کدام تمایزی رو بوجود میاره که از طرح روایتی ساده پرهیز میشه بیان راوی بیانی مقید به سلامت زبانی است جز در بکار گرفتن ترکیب ابتکاری گیجوفرنی (کلمه ای نیمه فارسی نیمه فرنگی که البته ترکیب زیبایی هم هست ) اما بیان بیمار بیانی است که مقید به قواعد نبوده و شاعر با طرح این بیان که بیشترین نقش و بسامد رو در شعر به خودش اختصاص داده فرمی رو از غزل پست مدرن ارائه کرده که معتقدم با غزل قبلی اسکلت کار و ساختار اثر چندان تفاوتی پیدا نکرده چرا که بیمار اسکیزوفرنی بیماری است که محور تعقل و عاطفه ی بهم ریخته داشته و واقعیت و توهمش مرزی ندارند دپرس بودن یا نبودن این اندازه اهمیت نداره که این امر چرا که وقتی تعقل نباشه امکان استنتاج از بین میره در دوجای اساسی بیان این بیمار واره اسکیزوفرنیک بودنش رو زیر سوال می بره :
1-گرفته اي و سكوتي كه باد مي آرد :
« كسي به فهم حقيقت نمي رسد بيدل ! »
2-كجاي گريه بخندم ؟! چه قدر لاطائل؟
منم كه عمر بلندي به پا نمي دارم
درست مثل حبابي كه ماهي آنجل ..

که در اصل اگه مدعی نشیم که این دوقسمت تمام حرف اصلی این شعره لااقل بخش عمده ی این شعر رو تشکیل میده به عبارتی بیمار این روایت دیوانه ای عاقل نماست (بیمار واره ) و نه بیماری شدیدا اسکیزو فرنی که با این تعبیر ( چه شیزوفرنی گنگی ) شدیدا در تناقض قرار می گیره و در اصل تمام این دیالوگ دونفره برای این رقم خورده که عمر مثله حبابه و کسی به فهم حقیقت نمی رسه که دو فراراویت شاخص و اساسی این غزل محسوب میشه یعنی بطور ساده غزلی داریم که با گریز های فراوان برای بیانی بیمار وار و ایجاد ترفند های زبانی و بیانی به شیوه ی پست مدرن سراهای معاصر قصد در ارائه ی شعری پست مدرن رو داره حال اینکه شاکله ی اونو محور هایی تشکیل داده( مثل بیان مقید راوی و بیان عاقلانه و اندیشمندانه بیمار در دومحل اصلی) که در ضدیت با این منظورند.

نتیجه:
هر دوشعر در پی ارائه ی اثری متفاوتند و در پی تقلید محض نیستند _
_هر دوشعر تاثیر خاص و چشمگیری از شعرای متاخر و متقدم ندارند
_کلمه سازی های زیبا و دل نشینی انجام شده
_تسلط شاعر در ارائه ی بیان متعارف بیشتر نمود داره و تسلطش تو این قسمت بیشتر نمود داره
_گرایش به شیوه های پست مدرن در این دو اثر درونی نشده و آسیب اصلی این دو اثر از همین جا رقم خورده و مقایسه دو کار نشون میده که شاعردر پی مسائل و مطالبی است که ذهنیت بیشتر ما شرقی هاست طرح معقول و خرد مدار ی که سابقه فرهنگی و تاریخی مارو تشکیل داده و در شرایط خاص عقلای دیوانه نما مثل بهلول علیرغم تظاهر به جنون باز از طرح اون غافل نموندن
حرکت های نوهمیشه قابل تحسینن ولی احتیاج به بازنگری های مداوم دارند تا از انحراف نرم بخش های غیر قابل قبول جامعه سر درنیاورند چه این جامعه حرفه ای و تخصصی باشه چه عمومی و عوام فرق نمی کنه موفق اونی که بر قله نمودار توزیع نرمال قرار بگیره .

نادر نظامی                   سه شنبه 11 تیر1387 ساعت: 7:1

بحث مخاطب بحث مهم و طولانی است ، و به نظر من آقاي رضوي نتوانسته است در مقاله خود اين بحث را خيلي خوب باز كند . البته اينكه مخاطبان ما طبقه بندي مي شوند شكي نيست . فرضن در اداره اي كه من كار مي كنم 150 نفر هستند كه اغلب داراي تحصيلات عاليه هستند و از اين 150 تنها 3 الي 4 نفر به شعر نو و ادبيات علاقه نشان مي دهند و از اين 4 الي 5 نفر ، شايد فقط من در اين وبلاگ ها علاقه مندانه شركت مي كنم و به نظر من افرادي كه در اين انجمن مجازي شركت مي كنند از افراد خاص هستند زيرا اگر از يك يك آن ها سئوال بكنيد به احتمال قوي خيلي از آن ها شرايط مشابه مرا دارند . البته شايد شاعران بزرگ هم در زمان خودشان محكوم به گنگي زبان بوده اند كه اين بحثي جداست ولي من در خوانش اشعار شعراي شعر نو با زبان امروزي متوجه رواني كلام در حين بلندي معنا مي شوم . حال اگر ثقيل سرا يا گنگ سرايي پيدا شود - منظورم آقاي رضوي نيست كه من در صحبت ها و جوابيه ايشان تا درصدي به كدهاي زبانيشان دست پيدا كرده ام - و خود را راحت كند كه بله من اين اثر را وسط انداخته ام ، اگر مخاطب نمي فهمد مقصر خودش است ، عقلش به چشمش است ! نفهم است و ..... و خود را راحت كند ، با اين هنرمند نماها چه كار بايد كرد و شايد هم هنرمند انديشه بلندي در پس زبانش دارد ولي اگر خلا بزرگي در آثارش مشاهده شود و خود را از قبول اين خلا مبرا بداند جه بايد كرد . روشنگري در اين مواقع مي تواند چشمان گيج و تشنه مخاطبان اين انجمن يا علاقه مندها مشابه را از اين بار گنگي يا ثقيل بودن رها كند و نكات ضعف كلامي را آشكار سازد و البته خوشبختانه در بعضي كامنت ها اين اصل توسط دوستان رعايت شده است اگرچه كافي نيست و در بعضي از آن ها كلي گويي تمجيد كلي يا انتقاد كلي ديده مي شود ، واقعن جاي افرادي مانند شميساها يا حقوقيها در اين انجمن خالي است !

مرمر الفت                   چهارشنبه 12 تیر1387 ساعت: 1:30

من هیچوقت اجازه نقد اندیشه رو به خودم نمیدم چون این کاملا مربوط به خود شاعره... و هر انسانی به فرا خور موقعیت و حالش حرف هایی برای زدن داره که تا دیگران در موقعیت اون شخص قرار نگیرن از درک کاملش عاجزن... البته این نظر شخصی منه... شعر ها خواندنی بودن و خصوصیات غزل پست مدرنو داشتن با همون عصبانیت و اعتراض واضح و با تمسخری هدف مند... با جناب بهرام پرور و نقدشون تا حدودی موافقم...

شهرام میرزایی           چهارشنبه 12 تیر1387 ساعت: 13:22

با کارهای محسن عزیز تا حدودی آشنا هستم و  دوستشان دارم و دنبال می کنم چیزی که در کارهای محسن است تلاش در نو آوری است چه در حیطه ی معنی چه فرم که این تلاش برای نو آوری خیلی بار ارزش است به قول سعدی : به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل / اگر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم . و نکته ی دیگر این است که این همه مخصوص خودش است و کار خودش و مثل عده ای کثیر خیلی رندانه یک جریان را به نفع خودش سوق نمی دهد و بهره برداری ناجوانمردانه از یک ژانر نمی کند چند نکته است که به صورت کلی عرض می کنم .
اگه شعر اول را از دید فرم و ارگانیک کلمات بحث کنیم سوالهای زیادی در ذهن مخاطب به وجود می آید
1 محسن عزیز خواسته است غزل بگوید
2 محسن عزیز خواسته است نیمایی بگوید
3 همان محسن عزیز خواسته است شعر بگوید جدا از غزل یا نیمایی بودنش
من مورد سوم را بیشتر می پسندم وقت نشد تمام نظرات دوستان را بخوانم شاید بعضی از مباحث تکراری باشه که همین جا معذرت می خوام
تا آنجایی که می دانم محسن اسم شعرش را می گذارد غزل ، غزل چارت و چارچوب خاصی برای خودش دارد ولی دلیل نمی شه که انسان مشوش امروزی خودش را به این قید بند ها تن بدهد پس در فرم شعر (غزل) دست می برد بالا پایین می کند این ور اون ور و این فداکاری تنها یک دلیل می تواند داشته باشد آن هم مصادره ی فرم شعر به نفع معنا ،چیزی که این روز ها دغدغه خیلی از پیشرو ها است ، خیلی مهم است که بتوانیم شعر "ترجمه" بگوییم شعری که هم ایرانی و هم انیرانی از آن لذت ببرد. این کار سختی است ومحسن فکر می کنم تمام تلاشش اگه این نباشد به این نیز بی تفاوت نیست ولی ساختار شکنی یا ساختار پریشی تکلیفش چیست و چه کارکردی می تواند در این حیطه داشته باشد من از این ساختار گریزی در دو بخش حرف می زنم.

1 گریز از ساختار به نفع خود ساختار 2 گریز از ساختار به نفع محتوا : در این دو فرض فکر می کنم محسن تا حدودی موفق بوده است شاعر در بخش اول ساختار را می شکند ولی به هارمونی کلمات معتقد است با چربش وزن که جای تحسین دارد ، یک سوال در نظر مخاطب به وجود می آید : " آیا غزل با تساوی مصارع و وزن قدرت این را ندارد که در سطح کلمات به انتقال معنی بپردازد؟ محسن جوابش با کارهایش معلوم است می گوید برایم معنی و محتوا از خود ساختار ( البته با رعایت هارمونی های خاص از جمله وزن قوافی و ...) مهمتر است ما هم قبول می کنیم می گوییم غزل با این تساوی ها در پیشینه ذهن ایرانی جا افتاده است اگر میخواهیم و مجبوریم در طول بیت یک معنا را به ضرورت فضا و مفهوم به صورت شکست دادن کلمات در طول بیت انتقال بدهیم که علامت های سجاوندی و بعضی از نگاره های انتقال مفهومی این کار را کرده است پس چه دلیلی می تواند داشته باشد ؟ و اگه این ضرورت تا حدی با شد که ما به ساختارمند بودن بیت در طول وزن معتقد نباشیم تکلیفمان با غزل چه می شود ، با علامات سجاوندی با اتهامِ به عطف بما سبق و گریز به شعر نیمایی چه؟
اگر بحث را باز کنیم کل کار محسن به نیمایی شبیه می شود که فقط به تساوی طول بیت معتقد نیست وگاهی این اعتقاد را هم دارد و قافیه را حتمن باید بعد از بیت در شعر بیاورد که شاید محسن به این هم معتقد نباشد و دوست ندارد کارش نیمایی نام بگیرد پس هر گونه هنجار گریزی در وزن با رعایت قافیه چیزی بر تلاش نیما نمی افزاید به غیر از اینکه نیما قافیه رو زنگ کلام می داند و محسن ضرورت اتمام وزن .و آیا اینکه این ساختار گریزی به نفع فرم است ؟می بینیم که عملن نه محسن یه چیزی را به هم می ریزد تا چیزی تازه درست کند ولی می بینیم که محسن چیزی را به هم می ریزد تا یک چیز را به هم بریزد .

2 اما در حیطه گریز از ساختار به نفع محتوا و معنی : فرض کن یه آپارتمان داری ولی وردی آپارتمان از طبقه ی چهارم است پس باید مجبوری یه نردبان بیاری بندازیش تا طبقه ی چهارم و رفت آمد ها از طریق نردبان و طبقه ی چهارم صورت بگیرد در این هنجار شکنی صورت قضیه و محیط را تغییر می دهد ولی چه کمکی به اهالی آن ساختمان کردی ؟
من حرفم این است که ما نیمایی داریم سپید داریم غزل داریم در هم آمیختگی این سه به جز در مواقع بسیار ضروری عاقلانه نمیباشد غزل یه قالب ساختارمند است وبسیار آسیب پذیر اگر بخواهیم یه آجر ازش برداریم این ور و اون ور می شود، می توانیم چیزهایی ( نه همه چیز ونه با هر شدتی )را به آن اضافه کنیم که زیباترش کنیم ولی نباید چیزهایی از آن برداریم که از شکل قیافه بندازیم ( با وجود بی شکل و قیافه ها از جمله سپید و نیمایی و ...) .تکلیف مخاطب ایرانی با غزل معلوم است واقعن می فهمد کجا فضا عوض می شود ، کجا ضربه های حسی دارد -بی نیاز به جابجایی در ساخت طولی بیت -، پرش های زبانی ، فضابندی تغییر محتوا ، فرم گریزی و خیلی چیزها را می فهمد و شعر هم که ترجمه بشود رعایت تساوی وزن و ساختار ترجمه نمی شود بلکه یه ترجمه با فرم آزاد ،غیر ایرانی ها را بی اطلاع از این ساختارگریزی و نو اوری ها در فرم و ساختار ،آن ها را به صورت مستقیم با محتوای کار درگیر می کند پس اگر این پریشانی به خطر ماست که فکر می کنیم نباید با این گستردگی باشد که غزل اذیت بشود .من خودم هم در کارهایم به تغییر قالب و عدم رعایت تابوی غزل معتقدم ولی مجبورم غزل بگم وبعضی چیزها! را رعایت کنم ولی اگه سپید و نیمایی و ... می گفتم از این تکلف خلاصی می یافتم.

ولی در کل همه ی حرف هایم را به بیت سعدی که اول عرایضم زدم ارجاع می دهم تلاش و نواروی از رودست هم نویسی و سکون به مراتب بهتر است و کار محسن را بسیار ارج می نهم و برایم قابل احترام است نشد به صورت جزئی و با شواهد مثالی درباره ی دو کار حرف بزنم در قسمت مصادره ی ساختار به نفع ساختار می خواستم بحث قافیه و وزن به میان کشیده شود و به چند مثال درباره ی خوشش ننشستن بعضی از قوافی در کار اول و فضا بندی و فضا پریشی و نقطه ی شروع ابیات مقطع و نحوه ی ادامه ی آن ها در طول کار حرف بزنم که نشد .

رامین خسروی            پنجشنبه 13 تیر1387 ساعت: 10:49

در مورد هر دو شعر با ید بگویم برای دوستانی که این شعرها را نیمایی تلقی کرده بودند واقعن باید تاسف خورد که اینچنین وارد بحث نقد میشوند به گمان بنده حقیر هیچ ارتباطی بین هر دو شعر با نیمایی وجود ندارد اصلن اصول نیمایی تفاوت فاحشی با این نوع شعر دارد اگر چه وزن دار بودن سطور میتواند ذهن را بدان سمت سوق دهد اما فضا وساختار شعر گویای چیز دیگری است در قدم دوم باید بگویم که آیا کسانی که قافیه ها را تشخیص نداده اند باید آن را به نیمایی ارتباط دهند ؟ آیا یک منتقد نبایدقبل از اینکه صحبتی را آغاز کند کاملن به همه شعر تسلط پیدا کند ؟ به نظر اینجانب شاعر در انتخاب نوشتار شعر کاملن خلاق بوده است واین نوع نوشتار میتواند به خوانش شعر کمک فاحشی بکند وبه عنوان یک کلید برای رسیدن به عمق شعر وروان تر شدن موسیقی برای مخاطب خود باشد مگر ما انتظار یکه از شعر داریم چیست؟ مگر ما دنبال خلاقیت های شاعرانه نیستیم ؟ این هم یک نوع خلاقیت ! منتها چون ما ذهنمان با این نوع نوشتار غزل برخورد نکرده آن را کنار میزنیم و ( انتظار داریم با قوانین از پیش تعیین شده با شعر برخورد کنیم ) وشعر هم باید جواب گو باشد ....آیا شعر از ارجاعات درون متنی وبرون متنی خالی است ؟ به نظر من شعر کاملن از لحاظ عمودی وافقی ساختار منسجمی دارد وهیچ گونه دغدغه ای را برای مخاطب ایجاد نمیکند / همان طور که همه واقفند ما در دنیایی زندگی میکنم که ( کاملن پریشان و از هم گسیختگی در زندگی روزمره به چشم می خورد وافراد در طول روز در هر دقیقه به یک صورتند اما همه چیز انسجام دارد ) این اشعار هم بعلاوه اسکیزو فرنی بودنش که خود محاسن پریشانی خود را دارد خارج از گود هم از زبان شاعری است که خود در زندگی روزمره پریشان است . این هم از خصوصیات شعر / زبان شعر هم کاملن با زبان شعر امروز سازگاری دارد اگر چه به نظر بنده حقیر شاعر در شعر اول باید انسجام بیشتر ی چه از لحاظ زبانی وچا از لحاظ موسیقیایی ایجاد میکرد اما در کل شعر موفق بوده است ( البته فراموش نکنیم همشه سلیقه همیشه کار خود را بلد است )... در پایان باید بگم از لحاظ قوت های شعری شعر دوم قوت بیشتر وساختار منسجم تری داشت وخلاقانه تر سروده شده بود اگر چه این بدین معنا نیست که شعر اول قوت خود را ندارد اما در انتخاب کلمات تاثیر گذار تر در شعر باید شاعر وسواس تر عمل میکرد تا شعر دلنشین تر شود ...چیزهای زیادتری نوشته بودم که برق رفت و پاک شد اگر فرصتی بوجود آمد باز هم مینویسم .

............................................

............................................